holding-hands1

Ја гледаш таква насмеана покрај друг и сфаќаш дека ти си можел да бидеш покрај неа на негово место. Знаеш дека згреши. И никогаш нема да си опростиш. Затоа што не ја искористи шансата да го направиш чекорот за кој ти беше потребно многу малку. И знам дека се плашеше. Знам дека многу прашања те измачуваа, а ја пиеше со очи. И ја љубеше искрено и од најдлабоките длабочини на твојата душа, и ја остави да си замине. И никогаш не си прости. И не ја напишавте вашата приказна. Не се ни обидовте да ја пишувате. Можеби тоа ќе беше некоја убава песна која немаше да има крај. Но, песната никогаш не беше отпеана, а колку многу посакуваше да биде… И зошто ти го кажувам ова? Затоа што знам дека сега можеби ти е сѐ сеедно. Можеби си ја преболел, покрај некоја друга. Ама, знаеш дека никогаш другата и никоја друга нема да биде таа. Ако некогаш ја сретнеш, ќе ти стане јасно. И нејзе ќе ѝ биде. Дека ако ви се спојат патиштата пак, песната треба да се напише. И нема да биде касно. Никогаш не е касно за правите нешта кои требало да се случат. А, знаеш дека и таа се плашеше? Дека можеби и таа се каеше некогаш? Но, не призна. Ни пред себе. Зошто се плашеше да си признае дека згреши. Зошто не ти дозволи да ѝ се приближиш колку што треба. И сега, кога го слушаш ова, пак ти е сеедно што не ја искористи приликата што требаше да ја создадеш кога имаше шанса?
Немој да не си простиш, така можеби ќе ви се сретнат патиштата повторно, можеби во некој нареден живот…

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s