%d0%b0%d1%80%d1%82

Во студена соба седам наземи и молчам
мојата кожа го памети тој нежен допир,
а сега душата почна да ми чемрее
и порој од солзи ненајавен блика,
сцената мрачна, пак се појави како слика.

Погледот негов ладен и остар како игла
крвта во вените во вишнова боја ми ја смрзна,
љубовта наша за миг престана да цути
и се стави точка без последно збогум
на молкот мој со погласен молк возврати.

Се наклепа со студ и меланхолија,
зимата продолжи и во лето,
ни неговото чекорење не беше исто
толку долго сонцето никогаш го немав чекано,
а од него ни трага, ни глас.

Секој сам своите маки си ги нарамува,
моите чиниш големи како најдолгата пруга
во темна верзија ги мешав со среќни спомени
без да знам дека главната супстанца ми фали,
а таа била скриена во мене.

Напишана за конкурс по повод  25 Ноември – Меѓународен ден за борба против насилство врз жените

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s