large

Ти, која не се измори од мене,
ти, која си неуморна,
ти што молчиш, а погледот ти зборува,
ти тивка, а најгласна песно.
Ти, која се правиш ничија,
ти, која си цела моја,
ти што си цела своја,
ти мирно, но најразбранувано море.
Во ноќи без сон
ти, која најмногу ми требаш,
во ноќи без сон
ти, што ми будиш несоница.
Во ден без сонце,
ти, која лик ми огреваш,
во ден без сонце
ти, што со насмев ме грееш.
Носиш камења на гради,
ти, која уриваш карпи,
носиш тага во очи,
ти, што плачеш сама.
Секогаш си ти,
ти, која се смееш,
ти, што плачеш,
секогаш си ти.
Само месечината знае
сѐ што не си ми кажала,
само месечината знае
сѐ што си ми била.
Само јас знам што си ми,
никоја што не може да биде,
само јас знам која си,
сѐ што ниедна не е.

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s