„Со паѓањето на ноќта и раѓањето на ѕвездите доаѓаше и спокојот кој крадливо и тивко се вовлекуваше во душите на грешниците.“

Ти си ноќ.
И ѕвезда водилка.
Сееш светло во темнина
и топлина во душава.
Ти си песна.
Што нема крај.
Влеваш надеж во небиднина
и не се плашиш од иднина.
Ти си чудо.
И земен восхит.
Будиш љубопитност
и одгатнуваш мистерии.
Храниш со зборови,
голташ со очи.
Будиш восхит
одземаш здив.
Ти си болка.
И откровение.
Отвораш заспани очи
и рушиш наталожени превези.
Ти си спас.
И прибежиште.
Влеваш спокој во бури
и пливаш во море од бранови.
Пратен од Ангели
од безброј патеки изодени,
носен од ветрови,
постоиш во сите мои зборови.
Ти си вистина.
И носиш светлина.
Рушиш мостови од камен
и преминуваш бариери
со само еден чекор,
со само еден допир.
Ти си море.
И носиш бранови.
Потонувам во тебе,
наоѓајќи спокој,
препливувајќи бури
испливувајќи со спомени.
Ти си живот.
И цел универзум.
Присутен во сите можни песни,
опеан во стихови,
оживеан во раскази,
ти си бесмртен.

deep sea

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

Connecting to %s