large

Кога не ѝ посветуваш внимание
ја учиш само како да живее без тебе,
така може полесно да замине
и да не погледне назад.
Кога ја чуваш секој ден
како да некој планира да ти ја украде
таа се навикнува на заштита
и чудно ѝ е кога не ја покажуваш.
Кога ќе ѝ допреш до душата
биди внимателен
зошто таму во најдлабокото
можеш да се удавиш.
Кога плаче поради тебе
ја потсетуваш дека
покрај друг може да се смее
место солзи да лее.
Како школка се затвора во себе
кога ѝ поклонуваш тишина,
пропаѓа во својот свет
заборавајќи на вашиот.
Кога ќе ја повредиш
се рануваш сам
со внатрешна рана
без преврска.
О, колку е вака црно,
со надеж без надежност,
со боја без обоеност,
со светло без осветленост.
О, колку е вака безбојно,
Пролет без сонце,
река без вода,
сонце без топлина.
Џозефина не престануваше да се прашува:
до кога вака?

 

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s