hqdefault

Талкаш низ толпа.
Илјадници непознати лица.
Со скршени насмевки
и ладни погледи.
Го следиш сопствениот чекор,
а како да стоиш во место.
Одиш,
а не се поместуваш од местото.
Сакаш да трчаш,
ама чекорот не си го познаваш,
сакаш да се најдеш,
а не знаеш каде да се бараш.
Во туѓите очи не си ти.
Во нив можеш само
туѓата душа да ја видиш
и чистотата
или гнасотијата.
Тие нема да те излажат,
а ти трагаш по едни,
што ќе те гледаат со топлина,
чиниш жар блика од нив
и ти ја стоплува душата.
Таквите тешко ќе ги најдеш.
Ама вреди да ги бараш,
губејќи се себе
ќе ги пронајдеш нив.
И ќе ти стане топло.
И цел свет ќе ти стане познат.
И сите лица познати.
Како да ги знаеш отсекогаш.
Како да си растел со нив.
Ти стануваат блиски
и ја немаат веќе онаа скршена насмевка.
Ја препознаваш среќата во нив.
Онаа, за која претходно беше слеп.
И одеднаш сфаќаш дека си во заблуда.
Сон или јаве?
Реалност или илузија?
Се бараш во другите
или другите те бараат тебе?
Од себе зависиш.
Роб на своите мисли.
Знаеш дека прво мора да се изгубиш,
за да можеш да се најдеш.
А, ќе се најдеш во нејзините песни.
И ќе ти биде криво.
Затоа што само таму можеш да бидеш нејзин.
Затоа што таа преку буквите
води љубов со тебе,
во мислите те освојува,
а не те ни погледнува.
Затоа што барајќи се себе,
не можеш нејзе да ја најдеш.
Изгуби се,
за да може таа да те најде,
а кога ќе те најде,
ќе се пронајдеш и ти.
Вистинскиот ти.
Кој нема повеќе да талка изгубено,
туку заедно со неа
ќе се пронајдат
и изгубат еден во друг.

 

 

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s