Вешто се сокриваа зад маската
која откриваше повеќе отолку што сокриваше,
дволичноста им беше нацртана
како трајна тетоважа од која не можеа да се ослободат,
јазикот им беше побрз од умот,
а умот ретко го користеа
кој им беше како заборавен предмет
за чие постоење сме подзаборавиле.
Не можеа вечно да се кријат под лажен превез,
злобата од која се хранеа
ги издаваше,
лицемерието ги одржуваше во живот,
но, полека ги носеше во бездната.
Ги издаваше погледот
во кој им се читаше намерата
додека се обидуваа лажно да се смејат,
безуспешни им беа обидите
да глумат лажна љубезност,
многу подобро глумеа добрина.
Вешто се сокриваа зад маската,
под неа ги криеја солзите,
тагата ја правеа поднослива,
недолжејќи објаснување никому.
Чиниш реалноста е маскенбал
секој можеше да биде што сака,
да се глуми себе,
а притоа сокривајќи ги емоциите
под удобноста на скриените
и премолчени чувства,
колку е удобно таму,
само најдобрите глумци знаат.

download

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s