Гол и бос доаѓаш,
со солзи и плач
го најавуваш твоето постоење,
ја победуваш смртта за првпат,
го вдишуваш животот
и ја почнуваш битката со непознатото.
Не знаеш каде одиш,
а никако не сакаш да појдеш таму,
колку што можеш подолго
го одложуваш соочувањето со црната дупка,
не ѝ даваш да те голтне
и да те направи заборав.
Еднаш умираш кога ќе те здоболи душата,
ама пак си жив,
вторпат умираш кога еден дел од тебе заминува
и нема повеќе да се врати,
секој ден умираш кога ѝ отвараш врата на тагата.
Убивајќи ја црната дупка
ѝ даваш шанса на светлината,
му подаваш рака на предизвикот,
ја прегрнуваш новата шанса
неплашејќи се од пораз.
Шепотот на тивкиот глас во себе ти вели:
„Ништо не е невозможно, но и ништо не е вечно“,
а ти се насмевнуваш
и продолжуваш да ја  убиваш смртта,
додека не те победи,
додека не ти го одземе здивот
немилосрдно уништувајќи ја
секоја клетка од твоето тело.
Убивај ја таа безмилосна чума
која краде здивови,
која те голта во огнена лава,
која те прави заборав,
убиј ја, пред таа да те победи.

610-psycho-killer

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s