ballerine

Го играше сама.
Со солзи во очите.
Со болка во градите.
Полиња со празни надежи.
Секојдневно ги полеваше.
За на крај да пресушат.
Останаа само празнините.
И болката ја снема.
Се појави нова шанса.
За повторно да огрее сонце.
Да ги снема солзите.
За полињата да родат нова надеж.
За нов почеток.
Никогаш не е касно.
Можеше да се случи чудо.
Не се предаваше.
Продолжуваше да игра.
Повторно сама.
Со огромна желба за живот.
Животот ѝ беше танцот.
А, танцот го сакаше повеќе од сè.
Танцуваше за себе.
Без публика и рефлектори.
Танцувајќи го славеше животот.
Дишеше низ нотите.
Чекореше со лесен ритам.
Таа беше музика.
Нејзината појава беше уметност.
Не престануваше да игра.
И кога годините ја стасаа, не се откажа.
Повторно играше.
За своја душа.
Но, само во мислите.
Затоа што беше изнемоштена за движење.
Но,  посака уште еднаш да заигра.
Застана пред огледало со последни сили.
Гледајќи го сопствениот израз, се насмевна.
Не сум веќе во форма, помисли.
„Никогаш не се откажа од мене“, како  да го слушна танцот.
Застана цврсто на нозе.
Ги затвори очите и воздивна длабоко.
Тогаш ѝ се препушти на музиката.
И го заигра последниот танц.

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

w

Connecting to %s