black_and_white_girl_by_lgkf310-d5eg3ft

Градот спиеше, но не и таа.
Се измачуваше со непотребни прашања.
Се обидуваше да го следи текот на мислите
или за момент да ги насочи на поведри теми,
но не ѝ успеваше.
Ретко ѝ се случуваше да заплаче без причина,
знаеше дека мора да постои нешто што
ѝ ги предизвикува овие чувства,
се обиде да го пронајде
и го најде.
Отсекогаш беше позитивна.
И во најмрачниот тунел
таа ја наоѓаше онаа светла точка,
и во најзлобниот човек
наоѓаше трошка човечност,
и во најлудата работа
се обидуваше да пронајде разум,
и во неискреноста
знаеше дека постои доза на искреност,
и во најтешките мигови
знаеше да се насмее,
и со насолзени очи
бараше причина за радост,
и во хаосот
знаеше да види ред,
и во тишината
слушаше врева,
и во вревата
знаеше да слушне тишина,
и во најголемиот студ
можеше да најде топлина,
и во неговите очи
се наоѓаше нејзиниот свет,
но, себе секогаш се гледаше
онаму каде што беше тој!

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Промени )

w

Connecting to %s